|
| ||||||
|
Jeżeli uważacie, że Szczęki i Tragedia Posejdona nie dadzą się połączyć, to jesteście w błędzie. Wystarczy stworzyć oceaniczną bazę badającą regenerację komórek nerwowych w mózgu, a jako obiekt badań wybrać rekiny. Teraz wystarczy już burza, która uszkodzi stację, i żarłacze dostają szansę na wykazanie się swoją świeżo nabytą inteligencją, będącą nieprzewidzianym efektem ubocznym wspomnianych wyżej naukowych eksperymentów. Oczywiście, zamiast okazać wdzięczność wobec swoich ludzkich dobroczyńców, ryby będą próbowały ich skonsumować, albo chociażby ugryźć ze skutkiem śmiertelnym. Uszkodzona stacja powoli pogrąża się w morzu, a naukowcy próbują uciec w bezpieczne miejsce. Jednocześnie toczą z trójką superinteligentnych drapieżników konkurs pod tytułem: "Kto zabije większą liczbę przedstawicieli drugiego gatunku?". Wymaga to od uczonych biegania (najczęściej po kostki w wodzie), chowania się (w bardzo dziwnych miejscach), a jak trzeba to kontrataku, za pomocą wszystkiego, co akurat znajduje się pod ręką. Film jest sprawnie zrobiony, co oznacza, że wszystkie te czynności wywołują na widzu pożądany efekt - wystraszenie i zafascynowanie. Nieraz zdarzy się w czasie seansu, że całe kino chowa się w fotelach zaskoczone niespodziewanym pojawieniem się czegoś dużego i żarłocznego.
Wielkie wrażenie wywiera również scenografia. Film jest prawdziwą ucztą dla oczu. Nowoczesne hale i urządzenia, połączone ciasnymi korytarzami z ogromnymi metalowymi drzwiami, które, jak w każdym porządnym podwodnym thrillerze, zamykają się powoli, podczas gdy bohaterów obficie polewa docierająca właśnie do nich woda. Są też oczywiście pionowe szyby z drabinami wyposażonymi w obowiązkowe oślizgłe szczeble, korby, które kręcą się z najwyższą niechęcią i wszysstkie inne niezbędne akcesoria. Zaskoczeniem jest natomiast sama nawodna część bazy, będąca pozostałością dawnej stacji. Drugim zaskoczeniem jest zakończenie. Nietypowe, troche szczęśliwe, a trochę nie, w dodatku z niezbyt oryginalnym, ale bliskim mi osobiście morałem. To jest dobry film rozrywkowy.
|
||||||
Bohaterowie,
jak to bohaterowie - troche się kłócą, a trochę dowcipkują. Nie są sportretowani z psychologiczną
głębią, i nie mówią nic takiego, co zapadałoby specjalnie w pamięć, ale można ich polubić i na
dwie godziny przejąć się ich losem. Aktorzy odgrywają powierzone im role sprawnie, potęgując
swoją grą atmosferę klaustrofobii i strachu.