- Co jest? - Zenek siedzący na łóżku w klasycznym zazen przerwał polerowanie swojego Rugera i zaczął go składać szybkimi, pewnymi ruchami.

- Jakiś zamęt. Chłopy biegają we wszystkie strony, bynajmniej nie bez sensu, i montują jakiegoś wielkiego grzmota na trójnogu. - Brian wrócił do stołu, nalał sobie pół szklanki wódki, ale nie pił jej, tylko obracał naczynie w dłoni, wpatrując się w bursztynowy płyn.

- Wyluzujcie się, chłopaki - Rachela była już w świetnym nastroju. - W tym hotelu jest setka ludzi naszego nowego przyjaciela. Obronią nas, chyba, ze Ruscy z Torunia się ruszą. Ale czego mogliby od nas chcieć Ruskie, w dodatku w nocy - zachichotała ochryple i wychyliła do dna swoja szklankę.- Weź lepiej siadaj, Brian i się nap...

- Ciii... Słuchajcie - Brian przyłożył palec do ust.

Teraz usłyszeli wszyscy. Szum? Szelest? Stuk? Dźwięk stawał się coraz głośniejszy. Dolatywał gdzieś z miasta. Po chwili zrozumieli. To był tłum. Tysiące butów szurały po bruku Starówki, tysiące głosów coś skandowały.

- Co to, k..., jest? - wyszeptał Kowalsky gasząc lampę. - Zenek, co oni krzyczą?

- Krzyczą "Jeść! Jeść!"

A potem się zaczęło. Nagle. Jakaś silna, ale odległa eksplozja zatrzęsła szybami. Na chwilę na dworze zrobiło się jasno od rac świetlnych. Bezładne, pojedyncze wystrzały w ciągu kilku sekund zamieniły się w ogłuszającą kanonadę. Na pierwszy plan przebijały się wybuchy granatów. W tym czasie cała czwórka leżała już płasko na podłodze, z bronią w rękach.

Strzelanina zaczęła słabnąć po jakichś pięciu minutach. Do drzwi ich pokoju zapukał jeden z przybocznych Profesora. Nie wszedł do środka, tylko przez drzwi przeprosił za "niewygody" i poprosił, żeby do odwołania, dla własnego bezpieczeństwa nie opuszczali kwatery. Nie pozostało im nic innego, jak czekać. Strzały na mieście odzywały się jeszcze sporadycznie do trzeciej w nocy.

O dziewiątej rano przekazano im zaproszenie "od Szefa" do wspólnego śniadania.

Profesor, jak zwykle w garniturze, jak zwykle w towarzystwie podobnego do szafy pancernej "asystenta", był jak zwykle wylewnie uprzejmy. Zasiedli do nakrytego białym obrusem stołu, na którym czekały już na nich tosty, masło, dżem, jajecznica na boczku i dzbanki z kawą i sokiem pomarańczowym. Czegoś takiego nie widzieli od lat. Wszyscy czuli ślinę napływającą do ust. Tylko kpiąco-drwiący wzrok gospodarza powstrzymywał ich od bardziej łapczywego jedzenia. Ale i tak nakładali już sobie po drugiej dokładce, kiedy Profesor nie skończył jeszcze pierwszej porcji. Najwyraźniej jadał tak codziennie.

- Jak się państwu spało? - zapytał w pewnym momencie, odstawiając błękitną filiżankę na również błękitny spodek.

- Nieźle. Ale byłoby lepiej, gdybyśmy wiedzieli, co się dzieje - odpowiedział Kowalsky, który z racji wieku i stopnia najczęściej mówił w imieniu całej grupy.

- Zapewniam, że nic szczególnego się nie działo - profesor z uśmiechem splótł dłonie na brzuchu. - Prędzej czy później musiało do tego dojść. Niestety, nie mieliśmy możliwości opanować napływu uchodźców do miasta. A na przednówku, wiadomo... Na szczęście, żaden z naszych magazynów nie ucierpiał. W porę je zabezpieczyliśmy.

- Czy tej nocy też mamy się spodziewać dodatkowych atrakcji? - na trzeźwo głos Racheli brzmiał jak warkot. Może nieco mało kobiecy, ale pasujący do wyrazu twarzy.

- Nie sądzę. Szacujemy, że tej nocy zginęło jakieś pięćset osób. To powinno na jakiś ostudzić nastroje i ... na jakiś czas rozwiązać problem.

Zrozumienie, o czym mówił ten człowiek w ubraniu od Armaniego, popijający poranną kawę z porcelanowej filiżanki, zajęło Kowalsky'emu kilka chwil. Nie dalej niż dwa dni temu bez mrugnięcia okiem zabił maczetą czterech ludzi, odcinając im głowy, ale teraz okazał się słabym człowiekiem. Dłonie pod stołem same zacisnęły się aż do bólu. Zamknął oczy, starając się nie myśleć o żarciu, które w siebie wrzucał przez ostatni kwadrans. Poczuł mdłości.

Nagle ktoś się roześmiał. Kowalsky otworzył oczy. "Asystent", stojący do tej pory nieruchomo jak grenadier przed pałacem Buckingham, patrzył prosto na niego. Jego płaską twarz rozciągał uśmiech, jakby politowania.

"Kiedyś cię zabiję", pomyślał Kowalsky.

- Przejdźmy do interesów - powiedział Profesor, kiwając na kelnerów, żeby zwinęli zastawę.